Niezłomna sanitariuszka: Historia odwagi i poświęcenia
Historia Danuty Siedzikówny ps. „Inka” to poruszające świadectwo poświęcenia. Jako nastolatka przeszła szlak bojowy w oddziałach majora „Łupaszki”, niosąc pomoc medyczną rannym, często bez względu na to, po której stronie walczyli. Po brutalnym śledztwie, w którym mimo poniżania i bicia milczała, została skazana na śmierć na podstawie sfałszowanych dowodów. Wyrok wykonano 28 sierpnia 1946 roku. Jej ostatnie słowa: „Niech żyje Polska!” oraz gryps o zachowaniu się „jak trzeba” na zawsze wpisały ją do narodowego panteonu bohaterów. Przez dekady zapomniana w bezimiennym grobie, dziś powraca jako ikona pokolenia, które nigdy nie złożyło broni w walce o wolną Polskę
Serce dla Inki – Żywe pomniki wdzięczności i pamięci
Ogólnopolska akcja „Serce dla Inki”, zainicjowana przez ks. Jarosława Wąsowicza SDB, narodziła się z pragnienia godnego uczczenia pamięci Danuty Siedzikówny
. Fundamentem inicjatywy są srebrne serca – symboliczne relikwiarze, w których zamknięto cząstkę ziemi uświęconej krwią sanitariuszki
. Wykonuje się je wyłącznie z kruszcu przekazanego przez ludzi dobrej woli
. Pierwsze serce powstało w 2016 roku w Pile, a dziś ich geografia obejmuje dziesiątki lokalizacji, w tym Wilno i Londyn
. Każda tablica to nie tylko pamiątka historyczna, ale przede wszystkim wychowawczy drogowskaz dla młodzieży, przypominający o wartościach takich jak Bóg, Honor i Ojczyzna
. Razem tworzymy sieć pamięci, która przetrwa pokolenia
Najczęściej zadawane pytania
To ogólnopolska inicjatywa społeczna polegająca na tworzeniu pamiątkowych tablic ze srebrnymi sercami-urnami ku czci Danuty Siedzikówny
Inicjatorem i koordynatorem akcji jest ks. Jarosław Wąsowicz, salezjanin i historyk.
Wewnątrz każdego serca umieszczana jest kapsuła z ziemią pobraną z grobu Inki na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku.
Materiał pochodzi ze zbiórek darów od osób prywatnych – są to najczęściej nieużywane łańcuszki, kolczyki, pierścionki.
Pierwsza tablica została zainstalowana 1 marca 2016 roku w kościele pw. Świętej Rodziny w Pile.
„Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba”
Sanitariuszka AK Danuta Siedzikówna „Inka”